Το βάρος του σώματος του σκύλου είναι μία πολύ σημαντική
παράμετρος της υγείας του. Σχετίζεται άμεσα με την διατροφή, με την
άσκηση, με τις συνθήκες διαβίωσης, καθώς και με διάφορες ασθένειες. Ενώ
οι περισσότεροι ιδιοκτήτες τείνουν να θεωρούν την αύξηση του σωματικού
βάρους ως ένδειξη καλής υγείας, ανησυχούν όταν παρατηρήσουν ότι το ζώο
τους χάνει βάρος. Οπωσδήποτε η παχυσαρκία ποτέ δεν μπορεί να θεωρηθεί
θετικό εύρημα, αλλά αυτό το άρθρο θα συζητήσουμε το φαινόμενο της
απώλειας βάρους. Το φυσιολογικό βάρος ενός σκύλου δεν είναι και τόσο
απλό να καθοριστεί. Εξαρτάται από το φύλο (τα αρσενικά είναι πιο βαριά),
από την ηλικία (τα ενήλικα είναι πιο βαριά), από την φυλή και από τον
σωματότυπο. Υπάρχουν ειδικοί πίνακες, στους οποίους αναγράφονται τα
στοιχεία αυτά και αν κάποιος ανατρέξει σε αυτούς, θα βρει ποιο πρέπει να
είναι το «ιδανικό βάρος» του σκύλου του. Κάτι τέτοιο βέβαια είναι και
λίγο θεωρητικό, γι αυτό πρέπει κάθε ιδιοκτήτης να ζυγίζει το σκύλο του
συχνά και να σημειώνει την ημερομηνία και το βάρος στο βιβλιάριο
εμβολιασμών. Με τον τρόπο αυτό, θα γνωρίζει σε ποιο βάρος
«σταθεροποιείται» ο σκύλος του, θα γνωρίζει τους λεγόμενους «κύκλους
βάρους» (π.χ. απώλεια κατά την κυνηγετική περίοδο, αύξηση μετά, κ.λ.π.)
και βέβαια θα μπορεί να εντοπίσει την ανησυχητική απώλεια. Αυτό είναι
ιδιαίτερα σημαντικό, ακριβώς επειδή είναι ακριβές. Εκφράσεις του τύπου
«μου φαίνεται», «πιστεύω», «νομίζω», «θεωρώ», κ.λ.π. ότι ο σκύλος μου
έχει χάσει βάρος δεν είναι ακριβείς και δεν είναι εύκολο να
αξιολογηθούν. Σε γενικές γραμμές η απώλεια βάρους χρήζει διερεύνησης
όταν ξεπερνά το 10% του φυσιολογικού βάρους. Στην πραγματικότητα ίσως θα
έπρεπε να μιλάμε για το 10% του «σταθερού βάρους», αφού και αν ακόμα
ένα ζώο είναι παχύσαρκο, η απότομη μεγάλη απώλεια βάρους του, είναι
ανησυχητικό σημείο. Η γενική αρχή πίσω από κάθε απώλεια βάρους είναι
μάλλον απλή: η ενέργεια που δαπανά ο οργανισμός είναι μεγαλύτερη από
αυτή που προσλαμβάνει. Παρ’ όλα αυτά, όπως θα δείτε πιο κάτω, το όλο
ζήτημα είναι εξαιρετικά πολύπλοκο και χρήζει συστηματικής διερεύνησης.
Κατά περίπτωση λοιπόν διακρίνουμε! 1. Απώλεια βάρους και ανορεξία: Είναι
ευνόητο πως ο σκύλος που δεν τρώει θα αδυνατίσει. Εδώ διακρίνουμε την
ψευδή ανορεξία, η οποία μπορεί να οφείλεται σε οδοντικές ασθένειες, την
πρωτογενή ανορεξία, η οποία οφείλεται σε βλάβες του νευρικούς συστήματος
και την δευτερογενή ανορεξία, η οποία μπορεί να οφείλεται σε διαταραχές
του μεταβολισμού ή σε τοξικώσεις (δηλητηριάσεις). Γενικά, πολλές
λοιμώδεις ασθένειες, φλεγμονές, νεοπλασίες, ακόμα και ψυχολογικές
διαταραχές (φόβος, στρες) μπορούν να οδηγήσουν στην εμφάνιση της
ανορεξίας. Θα λέγαμε ότι είναι ίσως το πιο κοινό σύμπτωμα, αφού οι
περισσότερες ασθένειες εκδηλώνονται μεταξύ άλλων και με μειωμένη όρεξη
(σχετική ανορεξία) ή ακόμα και με πλήρη άρνηση της τροφής (απόλυτη
ανορεξία). 2. Απώλεια βάρους και κακή διατροφή: Αυτό είναι ένα πολύ
μεγάλο θέμα, το οποίο αν θέλουμε να το προσεγγίσουμε σωστά, θα πρέπει να
διερευνήσουμε τόσο τις ενεργειακές και θρεπτικές απαιτήσεις του
συγκεκριμένου σκύλου, όσο και την ενεργειακή και θρεπτική αξία της
διατροφής του. Γεγονός είναι ότι πολλοί ιδιοκτήτες, αγνοούν όχι μόνο τις
ανάγκες του ζώου τους, αλλά και την ποιότητα αυτού που του χορηγούν. Η
παραπλανητική διαφήμιση και το χαμηλό κόστος, είναι δύο παράγοντες, οι
οποίοι ωθούν πολλούς ιδιοκτήτες στην αγορά προϊόντων, τα οποία είναι
ποιοτικώς υποβαθμισμένα και τα οποία σε ένα βάθος χρόνου προκαλούν
απώλεια βάρους (και όχι μόνο). Επίσης, οι ιδιοκτήτες που μαγειρεύουν για
τα ζώα τους, συχνά προσθέτουν σε αυξημένο ποσοστό, στο τελικό μείγμα,
τροφές φυτικής προέλευσης, την στιγμή που οι σκύλοι είναι σαρκοφάγα. Σε
κάθε περίπτωση από τις προηγούμενες, η πεπτικότητα μειώνεται και μικρό
μόνο μέρος των θρεπτικών συστατικών είναι αξιοποιήσιμο από τον
οργανισμό. 3. Απώλεια βάρους και πολυφαγία: Φαίνεται παράδοξο, αλλά
υπάρχουν περιστατικά με απώλεια βάρους, ενώ η όρεξη του σκύλου είναι
αυξημένη και τρώει μεγάλες ποσότητες τροφής. Μία πιθανή αιτία είναι οι
χαμηλής ποιότητας τροφές, οι οποίες δεν καλύπτουν τις ανάγκες του
σκύλου, ωθώντας τον στην αυξημένη κατανάλωση σε μια προσπάθεια να
αναπληρώσει τις ελλείψεις. Οι παρασιτώσεις του πεπτικού συστήματος
(«σκουλήκια» κατά το κοινώς λεγόμενο) επίσης είναι αιτία απώλειας
θρεπτικών συστατικών εις βάρος του οργανισμού. Ο υπερθυρεοειδισμός, η
εγκυμοσύνη, η γαλουχία, η έντονη ανάπτυξη, η καρδιακή ανεπάρκεια, η
έντονη σωματική δραστηριότητα και οι νεοπλασίες είναι παράγοντες, οι
οποίοι προκαλούν σημαντική αύξηση του μεταβολισμού, σε σημείο ώστε οι
ανάγκες να υπερβαίνουν κατά πολύ αυτά που παρέχει η τροφή, ακόμα και αν
αυτή είναι ποιοτική και σε επαρκή ποσότητα...(ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
ΣΤΙΣ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ)
